De uitvaart...

Terwijl de pijn voor de Fam. van Rooij nog vers is, moet de uitvaart geregeld worden. Je wilt je kind een waardig afscheid geven, maar je kunt het niet. Als robots worden er noodzakelijke keuzes gedaan, de muziek, rouwkaart, kist.....Ria wilde een witte kist. Dan komt de volgende klap. De kist met Tinka's lichaam mag niet in de aula staan, ze is verminkt, haar lijk heeft doordat ze 2 weken in het water heeft gelegen onwelriekende geuren, die de aula naargeestig doet ruiken. Ria en Cees kunnen het niet aan. Het is alsof er een naald gestoken word in en open wond. Ze gaan toch niet voor een lege kist zitten! Tinka moet erbij zijn! 

Overleg met het crematorium heeft als resultaat opgeleverd dat met een heleboel voorzorgsmaatregelen er toch op waardige wijze afscheid genomen kan worden van Tinka. Uiteindelijk wordt besloten dat met speciale voorzorgsmaatregelingen t.a.v. de geur in de aula de kist met Tinka bij de crematie mag zijn. Erbij mag zijn....op je eigen crematie. Het is te bizar voor woorden.

Het is een mooie dienst geworden, gaande weg de dienst werden Ria en Cees rustiger onder invloed van kalmeringspillen. Als iedereen langs de kist loopt, kijken Ria en Cees onwillekeurig met extra aandacht naar de bezoekers. Het kan toch niet zijn dat de moordenaar nu ook langs de kist loopt, flitst het door hun hoofden...En ja hoor achteraf bleek dat het geval te zijn !!!!

De dienst is afgelopen, ze zijn kapot. Alle bloemen nemen ze mee. Tinka zou zeggen: " Zonde hoor om ze daar te laten, echt wel meenemen! " De bloemen zijn prachtig, maar ze hadden er alles aan over gehad om Tinka daarvoor in de plaats mee naar huis te nemen.

Klik voor vergoting

/